Het gelummel op www.lucaars.web-log.nl is klaar. Voortaan probeer ik wat leuks neer te plempen op www.lucasboot.nl En nu gaan jullie kijken, klootzakken!

Luc

Lekker zeiken. Heerlijk. Nadat ik vanmorgen in de trein weer als een menselijke plak ham voor tussen de reizigerstosti heb gediend, mag het. Vind ik. Een lijstje met mensen die ik vooral x92s morgens in de trein haat:

-         figuurloze vrouwen van boven die veertig die mannen met snorren uitlachen: Je hebt er zelf ook xe9xe9n, trut!

-         overhippe Aziaten: Hallo, Dragonball Z is allang afgelopen!

-         negers met zwarte kousen op hun hoofd: Urban griffox92s.

-         ballen met een fles drinkontbijt: x93Brood is voor heaumeaus.x94

-         krakers die hardop meegrunten met hun kutmuziek: Grom niet in mijn oor en was je trui eens, stinkerd!

-         mooie, piepjonge meisjes die wel goed wegkomen als ze per ongeluk voor negen uur met korting reizen: Conducteurs zijn pedox92s.

Jij haat ook mensen. Kom maar op!

Aanschouw…(met dank aan Beaujolais Primeur 2005)

Zoals beloofd!

Aanschouw…(met dank aan Beaujolais Primeur 2005)

Zoals beloofd!

Knalheet benadert de hitte in het cafxe9 een beetje. Mick haalt me met zijn klamme hand naar zich toe. x93Hxe9 Boot, eigenlijk zou je nu eens moeten voelen hoe het sap uit mijn bilnaad naar beneden stroomt!x94 Verstrooid van het Spaanse drankje Melody, een soort vloeibare crxe8me brulxe9e, aarzel ik geen moment en haal mijn middelvinger eerst door mijn eigen natte bilvoeg. x93Hier. Ruiken!x94 Met twinkelende oogjes aanschouwt hij het ruftende gevaar. Ik zie x91m denken: x91ohnee, ik doe het!x92. Snoef. Hij kijkt alsof hij net kont geroken heeft en wringt zijn knokige vinger nu achter in zijn broek. Kut. Waarom? Nu moet ik ook. x93Kom op Boot!x94, dwingt Mick me. Vlug neem ik het aarsstrijkje in mijn neus op. Nog geen twee seconden later zit mijn keel vol braak. Gelukkig weet ik het binnen te houden. Ik geef Mick een schouderklop en we vertellen elkaar dat het nog niet eens elf-elf is. Dat belooft veel goeds.

Net zoals iedere andere man die het fijn vindt dat zijn fluit betast wordt door een mooie vrouw, haal ook ik regelmatig het overtollige haar van mijn zak. Kletsje olie erop en klaar. Het beste gaat het met een vers scheermesje. Een tijdje terug bekeek ik mijn naakte bezemsteel in de spiegel. De schaar moest er nodig weer eens in. Een fatsoenlijk stuk gereedschap was alleen niet voorhanden. Gelukkig zag ik de nieuwe baardentrimmer van mijn pa in de badkamer liggen.

Vrienden en lezers die per ongeluk op deze site zijn beland: gebruik zox92n apparaat nooit als je een gladde janus wilt halen. Het is jammer dat je geluiden niet kunt uittypen, maar ik heb een paar angstgilletjes geslaakt. Maar liefst drie keer beten die razendscherpe tandjes zich vast in mijn kreukelige balzak. Schhrrrx85.rhhaaaaaaannngx85even stilx85.bloedx85aaaaaaaahh!! Je zou zeggen; Boot, aap die je bent, na xe9xe9n bijtwond kap je er toch mee? Welja, daarover denk ik nu nog steeds na als ik naar die drie rode stippen op mijn klomp kijk. 

Toen ik net op de geweldige site www.janvantienen.nl keek, schoot me ineens iets te binnen. Namelijk deze column die ik voor dagblad BN/DeStem heb geschreven.

Billeed

Ik houd niet van fietsen. Als het even kan pak ik de auto. Zelfs voor een truteindje. Een zachte zetel prefereer ik toch echt boven zo’n knokig hard zadel. Vanuit een milieuvriendelijk oogpunt bekeken loop ik niet voorop, ik weet het. Maar vriendelijk voor de omgeving ben ik wel. Papiertjes, lege blikjes, sigarettenstompjes: alles gaat netjes in de prullenbak.

Afgelopen maandag, toen de renners van de Eneco Tour door de Bergse straten raasden, klom ik sinds lange tijd weer op de tweewieler. Een maat van me, sinds een jaar een fanatiek fietser, spoorde me aan om met hem een blokkie om te gaan.

‘Hoeveel kilometer is dat?’, vroeg ik meteen. ‘Ongeveer zesentwintig’, antwoordde hij. Dat is best te doen, dacht ik in al mijn naxefviteit…

Ik reed (in de auto) naar huis om wat sportiefs aan te trekken. Ik kon zo gauw niets flitsends vinden. In mijn zwembroek, afgetrapte gympies, een gaar shirtje en een pilotenzonnebril klom ik uiteindelijk op het zadel. Even breed en hard als een liniaal. Na tien minuten trappen, beet ik al op mijn tandvlees. Onze snelheid: een lullig vaartje van 22 kilometer per uur. Volhouden, niet zeuren. Negeer dat schurende binnenbroekje en doortrappen.

Via de Bergse Plaat reden we naar de Kreekraksluizen om vervolgens via de oude Zeeuwseweg weer terug te komen in de stad. Met een doorweekt pak van het zweet, reden we na een goed uur zwoegen weer de oprijlaan van mijn maat op. Met pijn in de billen bedankte ik hem voor de hellerit en sprong weer in de auto, op weg naar een ontspannende douche.

Mijn zitvlak brandde toch wel erg hevig. In mijn naaktpak klom ik voorzichtig op de badrand en draaide vervolgens mijn bilpartij richting de badkamerspiegel. Ik rekte de bilwangen wat op om mijn gepijnigde achterkant beter te kunnen bekijken. Het zag eruit als een verticale Japanse vlag met twee rode strepen langs de zijkanten. Alsof iemand zich met een rasp tussen mijn billen had uitgeleefd.

Slapen met mijn rulle achterwerk ging nog wel, maar bij het opstaan trok ik de boel weer lekker open. Auw!

Die echte wielrenners hebben zo’n zeempje in de broek om dit derrixe8releed te voorkomen.

Daar begin ik toch echt niet aan.

Ik pak gewoon de auto.

We weten allemaal hoe genadeloos hard bier kan toeslaan. Maar dan wijn. Het blijft me verbazen hoe onmetelijk dronken je daar van wordt.

Neem de Franse avond. Voor mensen die dit dolle fenomeen niet kennen, een korte uitleg. Het komt botweg neer op zo veel Beaujolais achterover kachelen dat je gaat denken dat je een Fransman bent. Meer is het eigenlijk niet. Over een paar weken kunnen we weer van dit helse druivensap snoepen. De derde donderdag van deze maand is het weer zover. Hier een kort resumxe9 van de vorige fatale avondx85

Een paar jaar geleden hielden we zox92n wijnbachanaal bij Michiel op zijn kamer. De dozen met het levensgevaarlijke spul stonden hoog opgestapeld. Iedereen ging voor de bijl. Niemand kon ontsnappen. Na anderhalve fles was al mijn realiteitszin opgelost in de wijn. Ik snapte er werkelijk geen reet meer van en de chaos werd groter en groter. Het tapijt wat ooit groen was, werd paars, blokken brie kregen een plek in de vloer, overal lag zout (waar de hell hadden we die troep voor nodig?), sigaretstompjes tot aan kniehoogte en iemand knikkerde ook nog een stoel uit het raam. Wie? Geen idee. Ik verdenk Derek. Ohja, Joost was ook van de partij. Hij vond het grappig, ik trouwens ook, om met zijn pik alle kopjes en schoteltjes aan te tikken. Joost zou Joost niet zijn als het daarbij bleef. Mick haalde een vies kaasmes tevoorschijn en plantte het op het verschrompelde lid van Joost. Fotox92s staan bij Roy op zx92n pc. Na jaren zijn deze hidden files binnenkort te bewonderen op dit blog.

Aan de overkant van Michiel woonde een berg andere studenten. De afgekloven hompen brie vlogen tegen hun ramen. Twee negers, die nog nooit Franse kaas hadden gezien, laat staan tegen hun ruiten, keken sip naar de joelende menigte aan de andere kant. Gehe! Na zeker drie flessen werd het tijd om te gaan. Waarheen? Naar de stad! Mijn witte vest zat onder de rode vlekken en mijn hoofd was door Jan met zout bestrooid. Na een korte inspectie trof ik ook stukjes stokbrood in mijn neus aan. De rotwijn was duidelijk de winnaar en lachte me uit. Ik keek Mick aan. Hij had het ook wel gezien en we fietsten naar huis. Eenmaal aangekomen, opperde Mick een bereslecht plan: x93Hxe9 Boot, jonko?x94 x93JA!x94, brulde ik. Terwijl Mick zocht naar de absolute dooddoener van de avond, zette ik een waterpolomuts op mijn kop. Hxe9xe9l Frans. Twee hijsen en ik moest spontaan kotsen en diarrexeben tegelijkertijd. Vlug holde ik naar de plee en gooide alles wat ik in mijn maag had eruit. Het duurde dus even. Die boef van een Mick stond achter mij alles te filmen. Dit weekend probeer ik om het filmpje, wat op mijn oude GSM staat, up te loaden naar mijn site.

Waarschijnlijk lukt het niet.

In de trein op weg naar huis schoot me ineens iets te binnen. Een naam, een persoon: Gideon Gxe9rard. Je spreekt het uit als Gideon Zjxecraar. Die knakker deed een aantal jaar terug een poging om de opleiding journalistiek in Tilburg af te ronden. Er staan me nog wat vage dingen van hem bij. Hij verkoos gesprekken over zijn scooter boven speculaties over sommige snoeihete chicks van het eerste jaar. En op die snorbrommer zat een x91peepx92. Wat in normaal Nederlands een x91uitlaatx92 is. Gideon ging na drie weken van school.

Ken je dat, van zulke figuren altijd die op de achtergrond bleven en waar je zo af en toe een vage herinnering aan vast kunt koppelen? Ik zal deze saaie post met nog een voorbeeld proberen op te leuken.

Niels, van mijn middelbare school. Niels was even dik als steeksleutel nummer 14 en had een dooie bos haar op zijn hoofd. Een beetje zoals dat van mij, maar dan zwart. Onder zijn neus bevond zich de trots van Niels: een flinterdun snorretje. Niels was een jongen die eigenlijk nooit sprak. Af en toe trilde zijn lip en kwam er iets uit zijn mond dat op een lachje leek. Die knaap zou voor de sportieve voetballertjes (haha, ik heb lekker een tien voor de piepjesloop. Mijn reactie: hahaha!) het ideale sloopobject zijn geweest voor tijdens een gymles. Maar gek genoeg kwam hij er telkens ongedeerd vanaf. Van een kale kip kun je ook niet plukken.

Ik vond het altijd een wonderlijk, maar gestoord figuur. Niels was iemand die met zijn kraaloogjes vriendelijk rondkeek, maar je in zijn hoofd op de meest gruwelijke manieren om het leven bracht. Gevolgd door dat sardonische glimlachje. Hoe zou het met hem zijn? Waarschijnlijk is het nu een rijke motherfucker en x91doetx92 hij de mooiste vrouwen.

Ken jij ook zox92n figuur? Ja? Interesseert me geen reet.    

In de trein op weg naar huis schoot me ineens iets te binnen. Een naam, een persoon: Gideon Gérard. Je spreekt het uit als Gideon Zjìraar. Die knakker deed een aantal jaar terug een poging om de opleiding journalistiek in Tilburg af te ronden. Er staan me nog wat vage dingen van hem bij. Hij verkoos gesprekken over zijn scooter boven speculaties over sommige snoeihete chicks van het eerste jaar. En op die snorbrommer zat een ‘peep’. Wat in normaal Nederlands een ‘uitlaat’ is. Gideon ging na drie weken van school.

Ken je dat, van zulke figuren altijd die op de achtergrond bleven en waar je zo af en toe een vage herinnering aan vast kunt koppelen? Ik zal deze saaie post met nog een voorbeeld proberen op te leuken.

Niels, van mijn middelbare school. Niels was even dik als steeksleutel nummer 14 en had een dooie bos haar op zijn hoofd. Een beetje zoals dat van mij, maar dan zwart. Onder zijn neus bevond zich de trots van Niels: een flinterdun snorretje. Niels was een jongen die eigenlijk nooit sprak. Af en toe trilde zijn lip en kwam er iets uit zijn mond dat op een lachje leek. Die knaap zou voor de sportieve voetballertjes (haha, ik heb lekker een tien voor de piepjesloop. Mijn reactie: hahaha!) het ideale sloopobject zijn geweest voor tijdens een gymles. Maar gek genoeg kwam hij er telkens ongedeerd vanaf. Van een kale kip kun je ook niet plukken.

Ik vond het altijd een wonderlijk, maar gestoord figuur. Niels was iemand die met zijn kraaloogjes vriendelijk rondkeek, maar je in zijn hoofd op de meest gruwelijke manieren om het leven bracht. Gevolgd door dat sardonische glimlachje. Hoe zou het met hem zijn? Waarschijnlijk is het nu een rijke motherfucker en ‘doet’ hij de mooiste vrouwen.

Ken jij ook zo’n figuur? Ja? Interesseert me geen reet.